Τον τελευταίο καιρό ασχοληθήκαμε με ένα σχέδιο εργασίας, project, που αναδύθηκε από το ενδιαφέρον των παιδιών και αφορά τον τρόπο που μπορούμε να προστατεύουμε το σώμα μας.
Ξεκινήσαμε παίζοντας παιχνίδια στην τάξη με στεφάνια. Τα παιδιά, όσο έπαιζε η μουσική, μπορούσαν να κινούνται ελεύθερα στο χώρο σύμφωνα με το ρυθμό. Όταν η μουσική σταματούσε έπρεπε να μπουν στο κοντινότερο στεφάνι. Ένα στεφάνι έλειπε, κι έτσι, κάποιο παιδί έμπαινε μαζί με κάποιο άλλο
Ρωτήσαμε τα παιδιά πώς νιώθουν που βρήκαν "φωλίτσα" να μπουν όταν σταμάτησε η μουσική και απάντησαν "χαρούμενα". Ρωτήσαμε το ίδιο τα παιδιά που έμπαιναν 2 κάθε φορά σε ένα στεφάνι και απάντησαν "στριμωγμένα". Έτσι, τους μιλήσαμε για "ΔΗΜΟΣΙΟ" χώρο που είναι για όλους και "ΙΔΙΩΤΙΚΟ" που είναι μόνο για μας. Μαζευτήκαμε σε κάποιες γωνιές της τάξης προσποιούμενοι ότι είμαστε στο γήπεδο, ή στο σούπερ-μάρκετ, ή στην παιδική χαρά.
Μπορούμε όμως να είμαστε έτσι, όλοι μαζί στον "ιδιωτικο" μας χώρο; ΟΧΙ.
Τί θα γίνει αν έρθουν κι άλλοι απρόσκλητοι στο χώρο μου;
Στην ομάδα της τάξης, τοποθετήσαμε 2 στεφάνια για να ταξινομήσουμε με τα παιδιά εικόνες "ιδιωτικών και δημόσιων" χώρων.
Ζωγραφίσαμε το περίγραμμα 2 παιδιών και το κρεμάσαμε στην "παρεούλα".
Είπαμε ότι αυτοί είναι 2 φίλοι που ήρθαν να μας επισκεφθούν. Τί τους λείπει; Τα ρούχα. Ας τους βοηθήσουμε, λοιπόν να ντυθούν
Μαζί με το ντύσιμο, τους δώσαμε και χαρακτηριστικά, αγόρι-κορίτσι και ονόματα: "Μαρία" και "Αλέξανδρος". Αυτό συνέβη, γιατί ήρθαν στην τάξη μας, άρα δεν μπορούν να βρίσκονται σε "δημόσιο χώρο" χωρίς ρούχα.
Παίξαμε το παιχνίδι του τυφλού "Δες εσύ για μένα" σε ζευγάρια για να μάθουμε να εμπιστευόμαστε κάποιον, στη συγκεκριμένη περίπτωση τον φίλο μας. Το παιδί με δεμένα τα μάτια πρέπει να εμπιστευθεί τον φίλο του, για να τον πάει σε διάφορες γωνιές της τάξης, ανάλογα με τις οδηγίες μας. Μετά, τα ζευγάρια άλλαξαν ρόλους
Έπειτα, στην παρεούλα, μιλήσαμε για ξεχωριστούς ανθρώπους που εμπιστευόμαστε και καταλήξαμε ότι αν μας συμβεί κάτι που δεν μας αρέσει το λέμε στον κοντινότερο ενήλικα που εμπιστευόμαστε, αν είμαστε στο σπίτι ή κάπου έξω: στη μαμά, στον μπαμπά ή τη γιαγιά. Αν είμαστε στο σχολείο: στην κυρία.
Τον ενήλικα που εμπιστευόμαστε τον ζωγραφίσαμε στην καρδιά, στην κάρτα που παίρνουμε στο σπίτι. Το παιδί είναι ο εαυτός μας, τον ζωγραφίζουμε και τον ντύνουμε
Προσπαθήσαμε όμως να σκεφτούμε και με ενσυναίσθηση και να μπούμε και στη θέση του άλλου και καταλήξαμε πως όπως εμείς δεν θέλουμε ένα τέτοιο άγγιγμα, έτσι δεν αγγίζουμε κι εμείς με αυτόν τον τρόπο τους άλλους για να μην τους στενοχωρήσουμε ή τους θυμώσουμε. 
Να και το βιβλίο
Αυτά τα ζωγραφίσαμε στο πίσω μέρος της κάρτας που έφτασε στα χέρια σας.
Το βιβλίο μπορείτε να το διαβάσετε κι εσείς με τα παιδιά στον ακόλουθο σύνδεσμο
Μπορείτε επίσης να δείτε κι αυτό το βίντεο, εγκεκριμένο και αυτό από το Συμβούλιο της Ευρώπης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου